Dongeng Sunda - Carita Sunda - Nyimas Kurniasih (Kajeun Ajur Tutumpuran) Bagian Ka 4
- Dapatkan link
- X
- Aplikasi Lainnya
Karangan Kang Abun Burhanudin
Jalma nu
make pakean sing sarua bodas terus neuteup teleb ka Nyai Kembang alias Nyimas
Kurniasih anu masih keneh dina kaayaan
teu sadar. Diteuteup ti mulai sirah sampe kana sukuna.
“Cantik
juga ini nona,” cek gerentesna.
Eta jalma
katempo dongko, tuluy mukaan kancing baju KNIL anu dipake ku Nyai Kembang,
tuluy baju jeung calana na dilaanan. Eta jalma kaget lantaran karek nempo
pakean asli anu dipake ku Nyai Kembang, nyaeta baju pangsi sing warna koneng,
aya gambar kembang malati.
“Ternyata
ni nona seorang pendekar.. Pasti dia sedang menyamar dan menyusup ke markas
tantara Nederland..,” cek gerentes eta jalma deui, bari unggut unggutan.
Eta jalma
tuluy ngabalikeun awak Nyai Kembang, mariksa tatuna nu kurut katembak ku kapten
soma tea. “Lukanya lumayan parah juga..”
Eta jalma
ngaluarkeun bungkusan tina jero saku bajuna, tuluy katempo dibuka, sihoreng teh
eusina serbuk obat. Tuluy eta serbuk ditaplokeun kana tatu Nyai Kembang. Ret
getih nu ngabeberbey teh langsung saat.
Sanggeus
kitu eta jalma ngabalikeun deui awak Nyai Kembang sina ngagoler saperti tadi.
Dampal sukuna dipencet ku manehna lalaunan. Kulisik Nyai Kembang ngulisik,
tuluy bray beunta. Barang nempo aya jelma keur diuk di deukeuteun manehna, Nyai
Kembang kaget.
“Saha
anjeun..!,” Tanya Nyai Kembang.
Jalma anu
make baju sing sarua bodas ngabelenyeh seuri. “Syukurlah.. Nona sudah sadar..
Jangan takut, Nona.. Ik bukan orang jahat,” jawab eta jalma kalem.
Nyai
Kembang beuki reuwas, barang ngadenge cara ngomong eta jalma, anu pasti lain
urang pribumi. Nyai Kembang hudang lalaunan, tuluy undur unduran.
“Kurangajar..!
Sihoreng anjeun teh lain urang pribumi..” cek Nyai Kembang bari taki taki.
Tapi urang
walanda anu make pakean sing sarua bodas katempo tetep kalem. “Sabara, Nona..
Nona masih terluka.. Ik memang orang nederland, tapi ik bukan musuh.. Nona
tidak usah takut,” cek eta jalma deui, bari tuluy nangtung leumpang ngadekeutan
Nyai Kembang.
Nempo eta
jalma kalah ngadeukeutan, Nyai Kembang beuki reuwas, taki taki. “Rek naon,
anjeun.. Awas.. ulah wani wani macem macem..,” cek Nyai Kembang ngabentak.
Keur kitu
katempo aya dahan ragrag ti luhur rek ninggang ka palebah Nyai Kembang. Jleung
eta urang Walanda luncat, maksudna mah rek newak dahan supaya teu ninggang ka
Nyai Kembang.
Ku Nyai
Kembang eta jalma disangkana rek nyerang. Atuh pas eta jalma luncat, Nyai
Kembang langsung nyabetkeun suku na ka palebah bobokong eta jalma.
Tapi eta
jalma teh sihoreng rancingeus. Barang sadar aya serangan ti Nyai Kembang, eta
jalma buru buru muterkeun awakna. Plos.. serangan Nyai Kembang ngeplos. Ari
jalma nu tadi geus hasil newak dahan rek ninggang ka Nyai Kembang tadi. Tuluy
cle eta jalma ngincek deui lemah, nangtung ajeg.
Tapi karek
geh cle, Nyai Kembang geus ngahembatkeun deui peureupna lempeng ngarah kana
cukang irung eta jalma. Tapi eta jalma sakitu santaina, ngan saukur
ngadengdekeun sirahna. Plos serangan Nyai Kembang ngeplos deui.
Ngan
hanjakal serangan Nyai Kembang eta ngan saukur tipuan. Barang serangan
peureupna lolos, jelepung Nyai Kembang najongkeun sukuna ka palebah gado eta
jelma. Tapi sakali deui serangan Nyai Kembang gagal. Eta jalma meni rancingeus
newak suku Nyai Kembang.
Atuh
soloyong Nyai Kembang nyoloyong rek ragrag. Tapi buru budu disangap ku eta
jalma. Awak Nyai Kembang disangkeh. Treup paadu teteuteuh. Ku eta jalma
katembong pisan kageulisan Nyai Kembang. Belenyeh eta jalma seuri.
“Ternyata
Nona bener bener cantik.. Aku suka sama Nona,” cek eta jalma bari ngabelenyeh.
Ngadenge
kitu, Nyai Kembang alias Nyimas Kurniasih jadi beuki ambek. “Kurangajar..!
Leupaskeun..!, cek Nyai Kembang bari awakna teterejalan hayang lesot tina
sangkehan eta jalma.
“Oke,
Nona.. Ik akan lepasin tubuh Nona.. Tapi Nona janji dulu jangan nyerang lagi,
Ik.. Ik tahu, Nona pendekar hebat.. Tapi saat ini Nona sedang terluka.. Terus
Ik bukan musuh Nona.. Ik yang udah nolong Nona tadi, “ cek eta jalma.
Nyai
Kembang tetep teterejelan. Bari jeung kitu, leungeun katuhuna dipake ngababuk
tonggong eta jalma. Bek.. Bek.. meneran pisan. Heu’.. eta jalma ngahenggeu.
Kapaksa leungeun nu keur nyangkeh Nyai Kembang dilesotkeun.
Atuh
gubrag.. Nyai Kembang jadina ngagubrag labuh. Karasa tatu dina pundukna
nyanyautan deui. “Aduuh..!” cek Nyai Kembang ngomong aduh.
Nempo kitu
eta jalma reuwaseun, tuluy dongko rek nulungan Nyai Kembang. “Maaf, Nona.. Ik
tidak sengaja.. Abisnya nona mukul punggung Ik..,” cek eta jalma bari
nyodorkeun leungeun na rek ngahudangkeun Nyai Kembang. Tapi ku Nyai Kembang
kalah dikepeskeun. Tuluy Nyai Kembang hudang lalaunan sorangan.
Keur kitu
kadenge sora hayam kongkorongok, nandakeun waktu geus nyedek ka subuh. Eta
jalma curinghak kaget. “Maaf, Nona.. Ik harus buru buru pergi.. Karena besok
pagi pagi Ik punya acara.. Sampai jumpa lagi, Nona.. Nama Ik Laksmana,” cek eta
jalma. Sanggeus kitu, eta jalma ngabelesat lumpat, les teu katempo deui. Nyai
Kembang olohok.
“Saha eta
jalma sabenerna.. Katempona lain urang pribumi.. Tapi ari tina tingkah polah na
mah siga lain jalma jahat..,” Cek Nyai Kembang, bari terus olohok nempokeun ka
palebah jalma nu tadi ngiles.
Keur kitu
tatuna karasa nyanyautan deui. Nyai Kembang muringis. “Aing kudu geuwat ngobatan heula tatu aing.. Kapaksa
aing kudu nepungan heula Mama Guru,” cek gerentes Nyai Kembang deui, bari tuluy
lumpat ninggalkeun ieu tempat.
Kocapkeun
Nyai Kembang terus lumpat jojorelatan, daun daun, rangrang, jeung batu batu, nu
kaliwatan ku Nyai Kembang katempo rabeng haliberan, lir katiup ku angin. Nyai
Kembang heran, tatu anu dina pundukna, beuki lila beuki teu karasa.
Di hiji
tempat, Nyai Kembang katempo eureun. Leungeun na ngarampa kana tatu anu aya
dina pundukna. Karasa ku manehna aya nu nempel kana dampal leungeun na. Ku Nyai
terus ditempo, sihoreng eteh aya bubuk serbuk. Nyai Kembang ngagerentes.
“Sigana jalma
urang walanda tadi geus ngobatan tatu aing.. Laksmana.. Eta ngaran jalma urang
pribumi..,” Nyai Kembang ngahuleng. Mikiran saha jalma nu tadi sabenerna. Tapi
masi difikiran geh da teu kafikir.
“Ayeuna
tatu aing geus rada waras.. Sigana teu kudu nepungan mama guru peuting ieu.. Nya..
Mending aing balik heula ka imah.. Karunya ka Emak.. Bisi leungiteun..,” cek
gerentesna, bari tuluy ngabelesat deui.
Ayeuna
caturkeun kaayaan Mak Warni. Bareng jeung kajadian Bah Ruslan nembahan pati
dina leungeun tantara KNIL, Mak Warni geh sapeupeuting teu bisa sare. Panon na
dipeureum peureumkeun geh tetep teu bisa sare. Fikiran na inget bae ka Bah
Ruslan, salakina, anu keur indit ka lembur Cipeuteuy pikeun nepungan Mama Kyai
Sodiq tea. Dada Mak Warni karasa asa
seseblakan bae. Beungeut salakina asa katempo kokolebatan bae.
“Beu..
Kunaon ieu beungeut si Abah asa kokolebatan bae. Dada aing asa karasa
seseblakan bae duih.. Boa boa si Abah..,” Mak Warni teu kebat ngomongna.
“Ya Allah..
Tangtayungan caroge abdi.. Mung ka gusti abdi nyuhunkeun pitulung,” cek
gerentes hate Mak Warni deui.
Keur kitu,
Blug..! kadenge asa aya sora nu ngagedeblug tarik pisan di luhur para. Mak
Warni kaget. Jung manehna hudang, tuluy turun tina enggon na. “Naon eta nu
ngagedeblug.. Ucing ta naon..,” cek gerentes Mak Warni deui.
Guprak..!
ujug ujug baju Bah Ruslan anu digantungkeun dina paku ragrag sorangan. Padahal
lamun cek akal asa teu mungkin eta baju bisa ragrag. Kot ku Mak Warni dicokot,
huleng.. manehna ngahuleng.
“Aneh..
Euweuh angin euweuh naon, baju si Abah bisa ragrag sorangan.. Boa ieu kila
kila,”
Dada Mak
Warni beuki karasa seseblakan. Fikiran cus cos ka nu teu paruguh. Tapi Mak
Warni lain jalma nu ipis iman. Kaayaan kitu na teh teu lila. Jung Mak Warni
nangtung, reket muka panto kamer, tuluy indit ka tukang rek abdas.
Barang
liwat ka kamer Nyimas Kurniasih, pangangguran Mak Warni noong. Breh katempo
Nyimas Kurniasih nu ker sare tibra disimbut sa awak awak. Padahal sabenerna eta
teh bantal guling anu ngahaja ku Nyimas Kurniasih dituruban ku simbutna basa
samemeh indit, maksudna supaya indungna teu curiga manehna indit tengah
peuting.
Tapi nempo
kitu, Mak Warni jadi ngarasa heran. Lantaran tara biasana Nyimas Kurniasih
disimbut dikurubung kitu, da biasana mah lamun sare geh tara daek disimbut.
“Kunaon si
Nyai tara biasa dikurubung kitu?, Boa boa budak teh gering,” cek gerentes Mak
Warni.
Atuh Mak
Warni anu tadina rek ka tukang abdas the kalah asup heula ka kamer Nyimas
Kurniasih, tuluy leumpang ngadeukeutan enggon rek ningali kaayaan Nyimas
Kurniasih.
“Nyai..
Nyai..,” cek Mak Warni alon.
Tuluy
katempo leungeun na rek ngaragamang muka simbut. Tapi keur kitu, ujug ujug
golombrang kadenge di dapur sada ayan anu ngagolombrang tarik pisan. Teu jadi
muka simbut anakna, tuluy buru buru indit ka dapur hayang nyaho naon anu
ngasada ngagolombrang.
Barang
anjod ka dapur, breh teh teu aya nanaon. Atuh Mak Warni ngahuleng deui bae.
“Astagfirullahal adziim.. Aya naon sabenerna ieu teh,” cek Mak Warni, fikiran
na beuki teu paruguh. Beungeut Bah Sura kokolebatan deui bae.
Mak Warni
ngahuleng rada lila. Tapi akhirna manehna sadar deui. Mak Warni tuluy abdas,
sanggeus kitu balik deui ka kamer tuluy shalat, meni khusu. Cag urang tunda
heula.
Ayeuna
urang kocapkeun kaayaan Kapten Soma. Saprak gagal newak Nyai Kembang, Kapten
Soma ambek ambekan ka anak buahna. “Dasar kabehgeh garoblog.. Belegug.. Naha
bisa aya penyusup asup ka markas urang.. Ieu bener bener bahaya.. Rencana urang
bisa bocor..,” cek Kapten Soma nyarekan ka kabeh anak buahna.
Ari anak
buahna, kabehan geh caricing euweuh nu wani nembalan saurang urang acan. “Tadi
giliran saha nu jaga..?,” tanya Kapten Soma.
“Si Rasta
sareng si Suharna, Kapten..,” tembal salah saurang anak buahna.
“Geroan
kadieu..!,” parentah Kapten Soma.
Teu
talangke saurang anak buahna indit rek ngageroan tantara KNIL anu kagiliran
jaga. Teu kungsi lila datang deui bari ngiringkeun dua urang anggota KNIL.
“Siap,
Kapten..,” cek dua urang KNIL anu karek daratang, kompak mere hormat ka Kapten
Soma.
“Sia duaan
nu tadi kagiliran jaga..?,” tanya Kapten Soma, bari matana katempo molotot.
“Siap,
Kapten..!,” tembal dua KNIL tadi, bari sikap sempurna.
“Naon bae
sia gawena.. Naha bisa aya penyusup asup..,” tanya Kapten Soma deui.
“Siap,
Kapten.. Abdi rumasa salah.. Abdi duaan katipu,” tembal dua KNIL tadi, kompak.
Ngadenge
jawaban dua KNIL anu kagiliran jaga kitu, teu tatapa sini, duanana langsung
disiksa ku Kapten Soma. Hiuk.. Gebro.. Hiuk Gebro.. duana ditenggeul, ditendang
sampe ka baloboran getih.
“Ampuuun,
Kapten.. Ampun..” dua KNIL anu disiksa ampun ampunan.
“Montong
ampun ampunan siah.. Gara gara katololan siah renvana bisa gagal..,” cek Kapten
Soma, bari terus nyiksa deui eta dua KNIL anak buahna bebeakan, nepi
kapepelengkingan. Tapi ku Kapten Soma terus terusan disiksa teu eureun eureun.
Ari anak
buah nu sejen na ngan saukur caricing narempokeun eta kajadian. Teu aya saurang
geh nu wani ngomong, komo anu nulungan mah.
Kapten Soma
masih keneh terus Nyiksa dua anggota KNIL anak buahna. Ditonjok, ditendang,
diijek. Kadenge duanana terus jejeritan ampun ampunan. Tapi Kapten Soma bener
bener teu boga rarasaan. Manehna terus bae nyiksa, sampe bener bener duanana
ngajoprak teu walakaya.
Nempo
duanana geus ngajoprak, Kapten Soma tuluy nyokot bedilna. Jeger.. ! Jeger..!
dua anak buahna nu geus ngajoprak ditembak sirahna ku Paten Soma, sampe akhirna
duanana geus teu bisa ngarongheap deui. Duanana palatra di tempat eta keneh.
Geus kitu mah lung bedilna dialungkeun ku Kapten Soma.
Nempo
kajadian eta, sakabeh anak buahna ngan bisa carolohok. Bulu pundukna karasa
maruringkak. Kabayangkeun mun eta kajadian nimpa ka diri maranehna.
“Dengekeun
ku kabehan.. Nasib si Rasta jeung Suharna kudu dipake conto ku maraneh kabeh..
Saha anu lelet, saha anu wani mungpang, komo lamun khianat, nasibna moal jauh
ti jalma dua eta.. Kaharti?,” cek Kapten Soma, ngancam ka anak buahna.
“Kahartos,
Kapten.. Kahartos.. kahartos.. kahartos..,” tembal anak buahna saur manuk.
Kapten Soma
tuluy indit ninggalkeun tempat eta. Tapi karek sababaraha lengkah, burudul pasukan
sersan Sambas jeung pasukan Sersan Jubeh daratang. Sersan Sambas jeung Sersan
Jubeh langsung ngahadep ka Kapten Soma mere laporan.
“Lapor,
Kapten.. Pasukan 1 sareng pasukan 3 tos hasil nangkep mata mata..,” cek Sersan
Sambas bari mere hormat.
“Alus..
Mana manusa na?,” tanya Kapten Soma.
“Itu,
Kapten.. Geus tinggal layonna.. Ku kuring ngahaja dibawa jang bukti ka Menisr
Jensen,” tembal Sersan Sambas deui.
Kapten Soma
unggut unggutan. “Alus.. Menir Jensen pasti bungaheun pisan.. Aing pasti dibere
hadiah,” cek gerentes Kapten Soma, bari tuluy mere parentah ka Sersan Sambas
jeung Sersan Jubeh.
“Bawa layon
na ka rohangan tahanan.. Dewek rek ngahadep heula ka Menir Jensen mere
laporan,” parentah Kapten Soma.
“Siap,
laksanakan, kapten..,” tembal Sersan Sambas jeung Sersan jubeh kompak ngajawab.
Satuluyna
Sersan Sambas jeung Sersan Jubeh baralik deui ka pasukanna, ari Kapten Soma
indit rek ngahadep ka Menir Jensen. Cag tunda heula.
Ayeuna
kocapkeun Menir Jensen harita keur aya di hiji rohangan paranti manehna
bubungahan. Eta rohangan teu pati lega, tapi pinuh ku mangrupa rupa hiasan, tur
dicaangan ku lilin anu rupa rupa warnana.
Kadenge
sora musik dansa diiringan ku lagu bahasa walanda. Ari Menir Jensen katempo
keur dansa jeung saurang awewe bangsa pribumi. Teu kungsi lila, musik eureun.
Menir Jensen nu keur danda geh eureun. Tuluy dua nana dariuk dina korsi pageye
geye, ari dina meja katempo aya sababaraha botol minuman.
“Malam ini
aku bener bener senang banget, Nona.. Ik suka dengan gaya Nona menari.. Terima kasih,
Nona..,” cek Menir Jensen kadenge ngamimitian ngomong.
“Terima
kasih, tuan.. Saya ejuga senang kalau tuan the suka sama gaya menari saya,”
tembal eta awewe, anu katelah Nyai Dasmah.
Menir
Jensen nyokot dompet tina saku bajuna, tuluy ngaluarkeun deui sababaraha
lembar. “Ini hadiah buat kamu, Nona..,” cek Menir Jensen bari mikeun duit ka
Nyai Dasmah.
Atuh Nyai
Dasmah teh olohok, lantaran eta duit teh zaman harita kacida lobana. Cukup
lamun dipake meuli Imah jeung sawahmah.
“Buat saya,
Tuan.. Beneran..?,” cek Nyai Dasmah, bari matana olohok nempo duit, hatena asa
teu percaya.
“Oh tentu..
Buat Nona.. Buat siapa lagi,” tembal Menir Jensen bari terus ngasong ngasong
duit.
Nyia Dasmah
can waka narima eta duit, tapi leungeun na kalah nyiwit pipi Menir Jensen meni
tarik pisan. Atuh Menir Jensen ngagoak.
“Aduuh
sakiit, Nona.. Apa apaan kamu? Apa uang ini masih kurang?,” cek Menir Jensen,
katempo rada ambek.
“Ma..
maaaf, Tuan.. Bukan uangnya kurang.. Tapi saya mah hanya ingin meyakinkan aja..
Apa say aini lagi bermimpi apa bukan.. Jadi saya nyubit tuan, dan ternyata tuan
merasa sakit.. Ini berarti saya teh bukan lagi mimpi..,” cek Nyai Dasmah, bari
ngeletan Menir Jensen.
Ngadenge
kitu mah, Menir Jensen anu tadina rada ambek geh jadi ngabarakatak seuseurian,
“Ha.. ha.. ha.. Ada ada aja kamu, Nona.. Nih terimalah uangnya..,” cek Menir
Jensen bari tuluy ngasorkeun deui duit. Ku Nyai Dasmah langsung ditarima, tuluy
lep diasupkeun kana jero kutang.
“Tuan baik
sekali.. Baru kali ini saya megang duit sebanyak ini, Tuan..,” cek Nyai Dasmah.
“Oh itu
tidak seberapa, Nona.. Ik bisa kasih lebih banyak lagi.. Asal Nona mau nurut
sama perintah Ik..,” cek Menir Jensen ngabibita.
“Tenu saja,
Tuan.. Saya mah pasti nurut sama semua perintah tuan..,” cek Nyai Dasmah katempo
haripeut bungah.
“Wel..
wel.. wel.. Kalo begitu Ik mau ngasih tugas sama Nona.. And kalo nona berhasil,
nona akan Ik kasih uang lebih banyak lagi.. Apa Nona sanggup?,” Cek Menir
Jensen.
“Saya pasti
sanggup, tuan.. Apapun tugasnya saya akan laksanakan.. Yang peting dapet
duit..,” tembal Nyai Dasmah.
“Begini,
Nona.. Besok akan datang seorang Menir.. Dia punya nama Edwar.. Ik gak suka
sama dia.. Soalnya diam au jadi residen di sini.. Tugas nona.. Rayu itu si
Menir Edwar, kalo udah suka dan percaya sama nona.. Bunuh dia dengan cara
halus.. Apa nona sanggup?,” tanya Menir Jensen.
Huleng Nyai
Dasmah ngahuleng ari ngadenge parentah kitu mah. Manehna teu wani bisi
kanyahoan tangtuna bakal meunang hukuman beurat. Kaayaan kitu, kabaca ku Menir
Jensen.
“Nona gak usah
takut.. Nona aman, karena Ik akan melindungi nona.. And kalo Nona sanggup Ik
akan kasih Nona uang tiga kali lipat dari jumlah uang tadi.. Gimana, Nona?,”
Tanya Menir Jensen deui.
“I.. i..
iya, Tuan.. saya sanggup,” tembal Nyai Dasmah.
“Wel..
wel.. wel.. jawaban itu yang Ik suka..” cek Menir Jensen kacida bungahna.
Tuluy
manehna ngarogoh deui kana saku bajuna, ngaluarkeun deui duit sababaraha
lembar. “Nih duitnya Ik tambahin.. Itung itung uang muka,” cek Menir Jensen
bari mikeun deui duit.
Atuh Nyai
Dasmah beuki bungah bae, eta duit langsung disamber. Lep diasupkeun deui kana
jero kutang. “Terima kasih, Tuan,” cek Nyai Dasmah, paroman na meni bungah
pisan.
Ker kitu
tok.. tok.. tok.. kadenge aya nu ngetrokan panto. Menir Jensen jeung Nyai
Dasmah kaget. “Siapa itu?” tanya Menir Jensen.
“Saya,
tuan.. Kapten Soma,” tembal anu ngetrokan panto, sihoreng teh Kapten Soma.
“Masuk..!,”
Menir Jensen nitah Kapten Soma asup.
Rekeeet..
Kadenge panto dibuka ti luar, blus Kapten Soma asup.
“Ada apa,
Kapten?,” tanya Menir Jensen.
“Ini tuan,
saya mau laporan.. Anak buah saya berhasil menangkap seorang mata mata dia
dalam keadaan mati.. Selanjutnya saya nunggu perintah tuan.. Mau digimanakan
itu mayat..?,” cek Kapten Soma mere laporan.
“Wel..
wel.. wel.. Itu berita yang menggembirakan.. Untuk sementara taro dulu itu
mayat di ruangan kosong.. Lusa setelah kedatangan Menir Edwar, kita gantung itu
mayat di alun alun.. Buat menekan warga pribumi yang berani membangkang sama
kita.. Kamu faham, Kaptet..?,” cek Menir Jensen.
“Siap..
Siap laksanakan..,” cek Kapten Soma bari tuluy mere hormat, saterusna malik
deui rek kaluar.
Tapi karek
sababaraha lengkah, digeroan deui ku Menir Jensen. “Tunggu dulu, kapten..,”
Kapten Soma
eureun deui leumpangna terus malik deui ka Menir Jensen.
“Siap
menerima perintah, tuan..,” cek Kapten Soma bari leungeun na hormat deui.
“Sini
kamu..,” Menir Jensen ngagupayan.
Atuh tuluy
Kapten Soma nyampeurkeun. Sihoreng teh Kapten Soma dibere duit ku Menir Jensen.
“Ini hadiah buat orang setia seperti kamu..,” cek Menir Jensen bari mikeun
duit.
Gap ku
Kapten Soma ditarima, tuluy diasupkeun kana saku bajuna. “Terima kasih, tuan..”
cek Kapten Soma.
“Ya.. kamu
boleh pergi..,” cek Menir Jensen.
Satuluyna
Kapten Soma indit ninggalkeun eta ruangan. Ari Menir Jensen narik leungeun Nyai
Dasmah dibawa asup ka kamer. Cag urang tunda heula.
Ayeuna
balik deui nyaritakeun Nyai Kembang, alias Nyimas Kurniasih anu keur lulumpatan
rek balik ka imahna. Di hiji tempat, reg Nyai Kembang ujug ujug eureun. Tuluy
tungkul nyokot batu leutik. Eta batu tuluy disintreukeun ka salah sahiji
rungkun.
Wuus..!
Batu melesat kana rungkun. Beletak.. Kadenge sora batu ngabeletak. Disisusul ku
sora anu ngagoak.. “Tobaaaaat..!” kadenge sora tina jero rungkun.
“Kurangajar..
Kaluar siah..!,” cek Nyai Kembang ngabentak.
Tapi teu
aya nu nembalan. Kot Nyai Kembang nyokot deui batu, maksudna rek disintreukeun
deui ka palebah rungkun. Tapi samemeh Nyai Kembang ngaleupaskeun serangan.
Ujug ujug
Wuus..! Katempo aya hiji kayu balok anu nyuruwuk ka palebah tonggong Nyai
Kembang. Tapi Nyai Kembang lain jawara jore jore. Eta serangan karasaeun angin
na ku Nyai Kembang.
Belesuur..!
Nyai Kembang luncat kaluhur. Wuuus..! eta kayu balol milepas, Braaaak..! keuna
kana hiji tangkal. Dorokdooook..! eta tangkal sapadaharita langsung rubuh.
Cle.. Nyai
Kembang ngincek deui taneuh. Can geh ngarenghap, Wus..! Wuuu..! Wuuus..! ujug
ujug ngabelast tilu tumbak ngarah kana sirah, dada jeung suku Nyai Kembang.
Nyai
Kembang kaget, eweuh waktu jang ngahindar. Tapi Nyai Kembang sohoreng bener
bener asak dina elmu bela dirina. Sakilat leungeunna nyabut bedog, tuluy dipake
nangkis eta tilu tumbak. Trang..! traang..! traang..! Pluk.. pluk.. pluk..
tumbak nu tilu langsung raragragan bari jeung kabeh beulah jadi dua bagian.
Kakarek geh
Nyai Kembang salamet tina serangan tumbak, kolebat aya hiji bayangan hideung
anu ngolebat nyerang ka deui ka Nyai Kembang. Gerakan na kacida cepetna. Nyai
Kembang kaget deui bae.
Dilajeng ka
eps salajengna.
- Dapatkan link
- X
- Aplikasi Lainnya
Komentar
Posting Komentar